Երկու օճառ

Երկու օճառ

Սկզբում անքուն գիշեր;
Ու մի արձան;
Հետո երգեր ՝ութ գիգաբայթ;
Ճանապարհներ ու լուսիններ;
Վեց գավաթ սուրճ;
Մեկ համով սթեյք;
Մի քանի խաղ;
Մի ջրաշխարհ;
Կարծես երկու պաղպաղակ;
Խմիչք՝ շշով, մի քանի տասնյակ:

Առավոտներ, ախ... առավոտներ;
Ճանապարհներ, կիլոմետրեր;
Ճանապարհին հյուրընկալներ;
Մրդիկ՝ տարբեր; Քարեր՝ նման;
Մի երկու վերք հեծանիվից;
Նորից լուսին՝ Մանումենտից;
Նավակը հին, զգացումը՝ նոր:

Շատ հայացքներ;
Հայացքդ մեղմ, սիրող, թախծոտ ու կարոտով:
Հայացքդ ջերմ, այրող, կայտառ ու արևոտ:

Ժամանակն էր...
Երկու օճառ...
Ու բաժանում,
Կարծես չկար էլ ուրիշ ճար:

Երկու օճառ, որ մաշվեցին ու հալվեցին հուլիս ամսում;
Երկու մարդիկ հանդիպեցին, ու ՛՛ծնվեցին՛՛ .... կհանդիպեն Ս...-ում:



 Ձոն անսահմանությանը

Բլոգը արդարացնում է գրողի հույսերը

.Գրիչով գրելիս աջ ձեռքի միջնամատի վրա մազոլ ա լինում: Բլոգեռները նման պորբլեմ չունեն:
.Հանձնում ես մտքերդ էլեկտրոնային կրիչին, ոչ թե թղթին: Կրավորական կապ ես ունենում կանչների միության հետ: Պահպանում ես անտառները:
.Միշտ ալիբի ունես համակարգչի առաջ նստելու համար: Տնեցիքի համար արդարացի պատասխան ունես. "բան եմ գրում": Թե ինչ էական չի..."երեխան բան ա գրում": Ահա և պատռվեց դիմակս:
.Կարող ես կյանքում լինել դոդոշ: Բլոգ վարել, և դառնալ ... դոդոշ բլոգեռ:
Իսկ հիմա ամենակարևորը.
.Եթե ասելիք չունես, ապա բլոգը դրա լավագույն քողարկումն է:

Վերջում ասեմ...
Խնդրում եմ բլոգս հոգեվերլուծության չենթարկել: Ես չափավոր նորմալ եմ: Ոնեմ սրացման շրջաններ:

Գիշերվա 01:16 ի հեքիաթ

Լինում ա չի լինում մի աղջիկ ա լինում: Ես աղջիկը իրանց տան ներքնահարկում առյուծ ա պահում: Ինչ առյուծ: Դե սովորական` 4 ոտանի, բեխերով ու վրձնավոր պոչով: Ինչի ա պահում: Էհ, ուզում ա` պահում ա: Ոնց ինքն ա ասում. "լավա դե..."
Էս առյուծը շատ անհանգիստ առյուծ ա լինում` աղիները նորմալ չեն աշխատում, միշտ լուծ ա, հետևաբար նեռվայն առյուծ ա լինում: Հարևանները դրա ձեռը ընկած են լինում… էն էլ 2 ոտով: Նկուղային “առլյուծը” մի հետաքրքիր կենդանի ա լինում: Երբ վատ ա լինում, սկսում ա նկուղի դռներն ու պատերը չանգռել: Չանգռել մի ասա հրաշք քանդակներ ասա… Նկուղը մի 6 ամսվա ընթացքում դառնում ա թագավորական պալատ: Աղջիկը ճարպիկ ա լինում, ամեն անգամ էդ առյուծին հաց տալուց հացի հետ նկուղ ա տանում տարբեր չափերի փայտեր, իսկ առավոտյան նկուղից հանում ա մենակ լակշրի ժուռնալներում գովազդվող արվեստի գործեր : Ժամանակի ընթացքում աղջիկը Վերնի-Սաժում տոչկա ա գտնում, կապեր ա հաստատում ու իրա առյուծի սարքած քնդակները ծախում ա: Աղջիկ մի ասա, մի արտուտիկ-խուտուտիկ ասա, ինքը մատնաչափիկ, աչքերը երեսին խախում են, միտքը պրպտուն, բայց մի թերություն ա ունենալիս լինում` խուլա լինում:
Մի անգամ էս աղջիկը ուզում ա առյուծին կեր տանի, մերը դեմանց ասումա/դեմանց, որ բերանի շարժումները տենա/, թե բալա զգուշ եղի, նկուղի դուռը փչացելա: Բալեն էդ պահին ոչ տենում ա, ոչ լսում:
Գնում ա առանց իմանալու ինը ինչոց ա…
Գնում ա, դուռը հետևից փակվում ա : Առյուծը մի կողմից պրիստուպի մեջ ա, ոռնում ա, չանգռտում ա դես ու դեն, աղջիկը ուզում ա փախնի, որ իրա ձեռնարած առյուծը իրան չչանգռտի, տեսնում ա դոըւռը փակա, սկսումա գոռալ: Երկուսով գոռում են: Գոռում են, գոռում: մեկ էլ էս աղջիկը ասում ա, սպասի է, ես ինչի եմ գոռում: Էսի վատ ա, բան չին անի: Ռուսի ասած.”նե դո մենյա”: Որ մի քիչ էլ մնում ա , ասում ա սպասի տենամ էս կենդանին ինչի ա վատ: Նայումա սրան տենա ինչ… կենդանին ողջ հայացքով ու գիտակցությամբ նայում ա կերամանին: Նայում ա ու ինչ… կերամանում գառոխով սուպա: Աղջիկը խուլ ա լինում, բայց ոչ դեբիլ, հասկանում ա, որ խեղճ կենդանուն սաղ օր մեկ գառոխով սուպ են տալիս, մեկ սիսեռով կատլետ, մեկ լոբով սոուզ: Բա էդ առյուծի ուտելիք ա? Ու աղջիկը մտքում ասումա, որ ես էստեղից դուրս գամ, քեզ առյուծ ջան կսկսեմ լավ կերակրել…տէնց էլ անում ա: Ու առյուծի փորը կարգավորվում ա: Բայց որ կարգավորվում ա, աղջկա փեդի քանդակների բիզնեսը կանգնում ա:
Մոռալ տոյ սկազկի տակովա…”մի թքի էն ջրհորի մեջ, որը քեզ կերակրում ա”:

Երբեմն այնքան դժվար է մոռանալ, այն , ինչ քեզանից բացի այլևս ոչ մեկ չի հիշում: Երբեմն այնքան դժվար է ապրել ամբոխի մեջ, որը քեզ համար դարձել է միայնության ու դատարկության դրսևորում: Երբեմն դժվար է ժպիտ քամել հարազատների համար: Բայց գիտես, որ հետ դարձի ճանապարհ չկա: Գիտես, որ պետք է մոռանաս անցյալդ` ապագա ստեղծելու համար: Անցյալդ... որ այնքան էլ անցյալ չէ: Ամեն մի պահ կազմում է իմ ներկան` քանի դեռ ես հիշում եմ դա: Երբ ինձ հիշեն, իմ հետ կապված ամեն ինչ` այդ ժամանակ կդառնամ ինչ-որ մեկի անցյալի մի մաս: Գիտեմ, որ առաջինը չեմ, վերջինն էլ չեմ ում համար դժվար է հավատալ: Փորձում եմ հավատ մզել հոգուս ամենածածուկ անկյուններից: Հավատ մարդկանց ու առաջին հերթին սեփական անձիս նկատմամբ: Ես Հրեշտակ չե'մ, Դև էլ չե'մ, բայց պահանջ եմ ներկայացնում ստեղծողիս. "ուժ տու'ր":

Երբ գիշերը փռում է իր թևերը, ես այլևս չեմ դիմադրում, համաձայնում եմ, որ անզոր եմ: Ես դեռ չեմ մոռացել: Համաձայնում եմ, որ... ԴՈՒ դեռ իրական ես ինձ համար: Ես անզոր եմ ՔՈ ցավալի ներկայության դեմ:

"Ուժ տու'ր: Պահանջ եմ ներկայացնում, ու... ու խոնհարվում եմ քո կամքի առաջ:"

Օր առաջին

Քանի որ որոշել էի գրել հանուն գրելու, ու քանի որ իմ կյանքում նոր էտապ է սկսվում, ապա նորից գրում եմ.... Էս անգամ լրիվ ուրիշ տրամադրությամբ:
Կան բաներ, որ պետք է չլինեն, բայց` լինում են; կան օրեր, որ կազմելու են անցյալի մի մաս: Ու այլ բան չի մնում, քան շարժվել առաջ: Ցանկացած կանգառ կարող է կատաստրոֆիկ ազդեցություն ունենալ: Մի խելացի մարդ գրել է"... ТАНЦУЙ и не останавливайся. Какой в этом смысл - не задумывайся. Смысла всё равно нет, и не было никогда. Задумаешься - остановятся ноги... все твои контакты с миром вокруг оборвутся... поэтому никак нельзя, чтобы ноги остановились. Даже если всё вокруг кажется дурацким и бессмысленным - не обращай внимания. За ритмом следи - и продолжай танцевать... выжми себя как лимон. И помни: бояться тут нечего. Твой главный соперник - усталость. Усталость и паника от усталости. Это с каждым бывает. Станет казаться, что весь мир устроен неправильно. И ноги начнут останавливаться сами собой... а другого способа нет, обязательно нужно танцевать. Мало того: танцевать очень здорово и никак иначе. Так чтобы все на тебя смотрели... так что - танцуй. Пока играет музыка - ТАНЦУЙ... " Харуки Мураками :
Հիմա ես խենթի նաման "պարելու" եմ:

Ով եք դուք?

/Էս հարցականի մոմենտը ճշտել ա պետք, ուրա իմ հայկական հարցականը?/Ուրեմն... նրանք շատ ակտիվ, հիմնականում գիշերային կյանք վարող, ջերմություն և խոնավություն սիրող կենդանիներ են: Դրանք օրվա լուսավոր ժամերին թաքնվում են ուրիշ կենդանիների բներում` հիմնականում կռծողների գետնափոր բներում; թափված տերևների տակ; ծառերի կեղևների արանքում; փտող բուսականության ծածուկ կառուցվածքներում: Սնվում են կենդանական և բուսական մնացորդներով: Դրանք ամենադիմացկուն կենդանիներն են երկրի վրա: Դրանց շատ տեսակներ կարող են մինչև 45 րոպե պահեն շնչառությունը և դանդաղեցնեն սրտի ռիթմը, կարող են ամսից ավել մնալ առանց սնունդի: Նրանք կարող են դիմանալ նույնիսկ ռադիացիային, շատ արագ ադապտացվում են նոր պայմաններին: Ահա թե ինչու տարածված է այն կարծիքը, որ դրանք "ժառանգելու" են Երկիրը մեծ ատոմային պայթյունից հետո...
Հեղինակ-Բոժե մոոոոյ, էս ուր եմ ընԳել.... Ահա թե ինչ: Տարբեր սոցիալական ցացնցերում կյանք վարող մարդիկ, ովքեր թաքնվում են իրական կյանքից համացանցի սարդոստայնում մի օր գրավելու են աշխարհը ու դառնալու են մեր ապագան: Սակայն դրանք պսեվդոդիմացկուն մարդիկ են:
Մարդ արարած-Այսինքն ինչ? մեր ապագան վտանգի տակ է?
Տառական- Հա, բա ինչ': Ձեզ տեսել եք? ականջներին, գոտկատեղին, ձեռներին ինչ-որ էլեկտրոնիկա, աչքերին.... ռոբոտոտեխնիկա... սերունդ առանց էմոցիաների....
Տառականները որ տառական են ի տո զույգեր են կազմում, սերունդ են ունենում, բազմանում են, իսկ դուք? պռոցեսը կա, սերունդ` չկա:
Մարդ արարած-Սերնդի համար մենք ժամանակ չունենք, համ էլ հարմար պահեր չեն, համաշխարհային կրիզիսա վիդիշ լի:
Տառական-Խելքիդ ձուն գա, բա հենց էդ ժամանակ պետք ա ավելի շատ ունենալ, ինստինկտ սամասախռանենիայա վիդա, վիդիշ լի:
Մարդ արարած-Ես հո կենդանի չեմ:
Տառական- Չեմի չե պոզեր, ախպերս դու ամենամեծ ու ամենավնասակար կենդանին ես, ու իլյուզաներ մի ունեցի էդ հարցում:
Հեղինակ-Ամեն ինչ լավ կլինի... պարզապես պետք է հուսալ, որ մարդու մեջ մարդկայինն ու աստվածայինը կհաղթեն:

Ահ տամ, մեռի'

"Да здравствует суд, самый гуманный суд в мире!"

Էսօր առավոտվանից էս եմ հիշել)))
Ասեմ ինչի? Դե, ասել էին հարկայինից են գալու` բյուջեյի ստուգում:
Ես էլ ասեցի, որ գան տեղիցս կթռնեմ, կգոռամ "կեցցե պետ եկամուտների կոմիտեն... ամենաանկաշառ և արդար կառույցը ՀՀ-ում" )))
Լավ, ասում են ծիծաղում է նա, ով վերջում է ծիծաղում.... Էսօր չեկան: Վաղը կգան, կգնան... կամ բլոգ կգրեմ, կամ "քսիֆ" կուղարկեմ))))

Ուզում եմ հեռուստահաղորդում ստեղծեմ, որ ամեն ինչ... ցնդած լինի... թե չէ նայում ես նայում , բայց նայելու բան չկա:Նախ ասեմ, որ հաղորդումը կվարեն 2 հոգի: Մեկը կլինի մի չախ ու ցնդած ծյոծա, որ կարծում է, թե ինքը աշխարհի կենտրոնն է... Թե չէ նայում ենք հաղորդումները, որտեղ ինչ-որ տզաթևիկ ջահելներ են նույն ինքնագնահատականով: Մյուսն էլ կլինի բարակ նիհար ամենագետ, բայց չափազանց համեստ տղամարդ: Ու ես երկուսը մեկը մյուսին լրացնելու են: Կինը կլինի կենսուրախ մի մարդ, լի էներգիայով, սակայն տգետ; տղամարդը` հակառակը: Տղամարդը սուիցիդալ մտքերով, սակայն կանտ-ֆոյերբախյան-լանդաու-լիֆշիցյան-ռեզերֆորդ-լորենցիան գաղափարախոսության կրող ու ջատագով է, ում պսիխոհամակարգը ավելի է քայքայվում կենսախինդ, սակայն տգետ կնոջ արարքների ու գաղափարների ֆոնի վրա: Սակայն, հենց այդ կինն է, որ սենտիմենտալ և չափազանց պարզ կյանքի ուրախություններով կարողանում է բալանս ստեղծել տղամարդու խռովահույզ հոգում:Միասին վարելու են առավոտյան լուրեր, ժամը 7:15-ից 8:27: Նույնիսկ ժամանակի ընտրությունն է աննորմալ լինելու...
....մնացածը չեմ գրի))) կարողա մեկը լինի գնի ինձանից էս պրոյեկտը))) կեցցե ցնդածների աշխարհը))))

Սեփականություն առանց սահմանների ու կանոնների

Սեփական ձեռքերս սեփական գրպանում, սեփական ոտքերի վրա հենվելով, սեփական մտքում էլ "տանայ նանայ..." ինչ-որ սեփական հորինվածքի մեղեդիյով երգ դնդնալով քայլում էի սեփական քաղաքում: Սեփական անձի լիարժեք ազատության զգացումը տեսանելի և վիրտուալ սահմանների առկայությամբ, թույլ էր տալիս ինձ վայելել չնչին քայլերի մեծ նշանակությունը: Իսկ մի թե պետք է ապացուցել, որ ես ազատ եմ ու ունեմ սեփականություն: Իսկ մի թե պետք է ապացուցել, որ սեփական հոգում պահում եմ ՔԵԶ: Պարզապես ունեմ էն` ինչ-որ ունեմ: Պարզապես այսօր մի քիչ ավելի հարուստ եմ, քան երեկ:

Իրիկվա ժամը 9:30-ի հեքիաթ...

Լինումա չի լինում մի աղջիկա լինում: Էս աղջիկը մի օր զարթնումա առավոտը ու ինչ տեսնի... կորցրելա... ինքը իրան կորցրելա: Դեսա նայում դենա նայում` չի գտնում: Դուրսա գալիս նայումա դրսում էլի չի գտնում իրան: Ուզումա գոռա , ձեն տա` չի իմանում ինչ անունով կանչի: Ու որոշումա գնա ինքն իրեն ման գալու... Շատա գնում, թե քիչ հասնումա մի աշխարհի, որի անունը Դիլխորստանա լինում: Որոշումա մի որոշ ժամանակ էս երկրում մնա, հարց ու փորձ անի, տեսնի կարողա ինչ-որ մեկը իրան տեսած կլինի, անունը կիմանա: Գնումա ու տենց լռվումա էդ երկրում...
ռուսը կասի "մոռալ տոյ սկազկի տակավա..."
... մի մոռացի ինչի համար ես ճամփա հելել:

Ուրեմն սենց...
սկսեմ գրել... Հարգելի ընթերցող... չէ սենց լավ չի... շատ օֆիցիալա...
Իմ լավ բարեկամ... սենց ոնց որ մուլտի տոտոն լինեմ` Ալլա մորաքույրը)))) էս էլ էն չի:

Մի երևույթի մասին եմ ուզում գրեմ, որը կարողա ինչ-որ մեկին ծանոթ լինի... խոսքս "ընտանի կենդանու զգացողություն" մասինա...)))

Էս թեման շաատ վաղուց եմ մարսել, երբ դեռ 20-22 տարեկան էի...

"-Աստղ ջան, մի հատ հիշի քեզ էդ տարիքում... ըմմմմ...
-Հաաա, հիշում եմ.... քյալ էի)))) հիմա էլ մի բան չեմ... բայց դե յոլլա եմ գնում.... ))"

Կա մի բան էդ տարիքում, որ ընդհանուրա բոլոր մարդկանց... բոլորն էլ էդ տարիքում պատրաստ են սիրելու ու սիրվելու(ըհն կամաց կամաց մոտենում ենք): ՈՒ տենց մարդը, իմ կարծիքով, նմանվումա ընտանի կենդանու: Համենայն դեպս զուգահեռներ կան: Սեփական փորձից եմ ասում... քեզ զգում ես կատվի կամ շան պես)))
Կամաց-կամաց սովորում ես էն մարդուն ում սիրում ես, հենց տեղիցա սաղ սկսվում: Փոքր փոքր քայլերով սովորում ես: Սկսում ես ճանաչել "տիրոջտ"... սկզբում հոտով, տեսքով, դզենով))) հետո ճանաչում ես քայլերի հերթականությունը... սկզբում տապչկեք հետո ճաշ??? թե ճաշ կտա հետո տապչկա կուզի բերես???...))) համանման ձևով մարդկանց մոտ... "տենաս էսօր կզանգի??? թե կգա հետևիցս մի տեղ կգնանք???"... բացի դրանից, ոնց-որ շան հետ սկզբում հետաքրքիրա, դե վսյոտակի կենդանիա, հավեսա հետը խաղալը... մեկ մեկ նենց մռութ բաներա անում, շատ զաբավնի զվերյոկա))))(հիշում ենք , որ պետքա զուգահեռներ տանել)
Հետո ախր էդ հավեսն էլա կորում... կամաց կամաց մարումա... ու կենդանիտ, որ նստածա դռան հետևը ու սպասումա քեզ, որ գաս ճաշ տաս, հետը խաղաս, կամաց կամաց վերա ածվում խանգարող, ոտի տակ ընգնող, անհամ կենԴԴԴանու)))
Բայց դե մոռանում ես, որ էդ կենդանու համար դու միակն ես, ինքը էլ ուրիշ տեր չունի, ինքը քեզա սովորել, քեզա սպասում... սպասումա որ ամեն իրիկուն ինչքան էլ ուշ ու հոգնած գաս գործից մեկա ժամանակ կտրամադրես, կխաղաս հետը, կսիրես իրան...

Գրելու եմ հանուն գրելու...

Գրելու եմ հանուն գրելու...

Ես վերջերս ինչ-որ անհասկանալի էպիդեմիայա տարածված, որին այսուհետ կանվանենք "բլոգացավ"... ով ինչ հիշումա, ինչով ուզումա կիսվի...բայց թաքուն... հանձնումա "բլոգին"... "բլոգն" էլ տանումա սաղ "գժերի" ցավը....

Հիմա ես էլ լինելով տենց շատ շաբլոն, բայց հոգու խորքում միակության ու անկրկնելիության մասին երազող մարդ, բացում եմ իմ բլոգը...

Գրելու եմ հանուն գրելու...

Գրելու եմ իմ մասին, շրջապատի մարդկանց, դեպքերի ու դեմքերի մասին: Գրելու եմ քաղաքականության ու հուսահատության, սիրո ու վախի, մոդայիկի ու տհաճի, հիմնականի ու լճացման, լավի ու ավելի լավի մասին.... մի 2 խոսքով... լավա դե)